Πολιτική Οικονομία vs Οικονομικής Επιστήμης

Η οικονομία αναφορικά με τα ποιοτικά της μέρη, τις αρχές που την διέπουν, ποιοι – πως – τι θα παράξουμε με τους υφιστάμενους πόρους – σε ποιους θα διανεμηθούν τα προϊόντα και σε ποιές ποσότητες και ποια η σχέση μεταξύ ανόμοιων – μη ομοειδών προϊόντων, είναι κλειστό ζήτημα των ανθρώπων, ελεγχόμενο μόνο από τους ίδιους.

Το συστηματικά προβαλλόμενο σχήμα της πολύπλοκης και μυστηριώδους οικονομικής «επιστήμης», όπου οι οικονομολόγοι τρέχουν πίσω από τα «φαινόμενα» προσπαθώντας εναγωνίως να τα εξηγήσουν με πομπώδεις φράσεις και ανυπόστατα αξιώματα βασισμένα σε εξωπραγματικές, ceteris paribus προϋποθέσεις, είναι μια απάτη ολκής, είναι σκέτος τσαρλατανισμός. Η πλειοψηφία των δημοσιολογούντων οικονομολόγων είναι είτε αφελείς απολογητές στην καλύτερη των περιπτώσεων ή φτηνοί προπαγανδιστές – έμμισθοι πιστοί κάποιου δόγματος, στη συνηθέστερη.

Οικονομικά φαινόμενα όντως συμβαίνουν, αλλά είναι αποτελέσματα ανθρώπινων ενεργειών. Το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα ας πούμε είναι κερδοκεντρικό, η όποια ευημερία των ανθρώπων έρχεται ως παράγωγο της ευημερίας του κεφαλαίου. Το σχήμα δηλαδή είναι πρώτα το κεφάλαιο – μετά ο άνθρωπος. Άλλωστε αυτός είναι ουσιαστικά και ο ορισμός του όρου «ανταγωνιστικότητα», όρος ο οποίος παρουσιάζεται σαν φυσικός νόμος απο την οικονομική επιστήμη (οικονομικά της προσφοράς ουσιαστικά, μια οικονομική θεωρία που αναπτύχθηκε απόλυτα ως απολογητική της αδηφαγίας του κεφαλαίου) και όχι ως συνέπεια της μεταφοράς του κέντρου λήψης αποφάσεων απο την δημοκρατία στις αγορές.

Μέσα στον αδυσώπητο ανταγωνισμό για την μεγιστοποίηση των αποδόσεων του κεφαλαίου, πυροδοτούνται διάφορα φαινόμενα: από κρίση έλλειψης τροφίμων σε χώρες του τρίτου κόσμου επειδή λόγου χάρη έχουν δεσμευθεί με παράγωγα συμβόλαια futures εκατομμύρια τόνοι αμυλούχων γεωργικών προϊόντων για βιοκαύσιμα και όχι για βρώση, μέχρι παγκόσμιες οικονομικές κρίσεις, τέκνα της «χρηματο-οικονομικής μηχανικής και καινοτομίας», που καταβαραθρώνουν το επίπεδο διαβίωσης σχεδόν ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Θεωρητικές «αντικειμενικότητες» . Μια βασική, που συναντάμε τόσο τους πατέρες της πολιτικής οικονομίας Άνταμ Σμιθ και Ντέιβιντ Ρικάρντο όσο και στον Μαρξ αλλά και εμμέσως στο μοντέλο του πλήρους ανταγωνισμού*, το μοντέλο αγοράς δηλαδή που δικαιώνει θεωρητικά την ανταγωνιστική οικονομία ως εκείνη που κατανέμει βέλτιστα τους πόρους, είναι πως την ανταλλακτική, συγκριτική, αξία των εμπορευμάτων την ορίζει η ενσωματωμένη σε αυτά εργατική δύναμη, ή με μια πιο γενική προσέγγιση, το κόστος παραγωγής. Επειδή όμως όπως αναφέραμε η οικονομία είναι ένα κλειστό κύκλωμα – ανθρώπινο κατασκεύασμα – στα ποιοτικά της μέρη, για να λειτουργήσει η θεωρητική αντικειμενικότητα, για να εμφανιστεί, πρέπει να είναι γνωστή στους δρώντες, στους συμμετέχοντες, να την έχουν αποδεχτεί και να την εφαρμόζουν κάθε φορά που δρουν οικονομικά, σε αντίθεση με τα φυσικά φαινόμενα όπου οι νόμοι που τα ορίζουν, οι φυσικοί νόμοι, λειτουργούν αυτούσια, φυσικά! Σε τελική ανάλυση δηλαδή είναι πολιτικό ζήτημα.

Εν κατακλείδι,  η οικονομία  λειτουργεί στα πλαίσια της αυτοεκπληρούμενης προφητείας: ό,τι πιστέψουν οι πολλοί θα γίνει. Η επιστημονικά έγκυρη επομένως ονομασία αυτού του φιλοσοφικού κλάδου, επειδή δεν είναι επιστήμη αλλά φιλοσοφία, είναι Πολιτική Οικονομία και όχι Οικονομική Επιστήμη. Δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των οικονομικά δρώντων, δηλαδή ημών, άγεται και φέρεται μη κατέχοντας το γεγονός  του τεχνητού κι ελέγξιμου της οικονομίας από εμάς τους ίδιους. Αρκεί απλώς οι πολλοί να πιστέψουν αυτά που τους μεταδίδουν τα ΜΜΕ και οι προβαλλόμενες «αυθεντίες», συνήθως ημιμαθείς τσαρλατάνοι και φερέφωνα συμφερόντων, για να τεθούν οι βάσεις που θα εκπληρώσουν μελλοντικά την προφητεία προς την κατεύθυνση που ευνοεί τα αυτά συμφέροντα.

Ένα πρόσφατο παράδειγμα: τα φερέφωνα που αναφέρουμε προώθησαν την πραγμάτωση της αυτοεκπληρούμενης προφητείας του bank run στην Ελλάδα πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 και κατα τη διάρκεια της διαβόητης διαπραγμάτευσης, γεγονός που υποβάθμισε δραματικά την καταθετική βάση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, καθιστώντας το απόλυτο έρμαιο της ΕΚΤ και της παρεχόμενης με το σταγονόμετρο ρευστότητας μέσω του μηχανισμού ELA, απλώς επειδή ο κοσμάκης έφαγε την τρομοκρατία των φερεφώνων και τράβηξε μαζικά καταθέσεις, κίνηση που δημιούργησε πρόβλημα στο τραπεζικό σύστημα, οδηγώντας τελικά στην πραγμάτωση του φόβου τους με την απίστευτα εκβιαστική επιβολή των Capital Controls απο την ΕΚΤ. Αντίθετα, αν σπείρει κάποιος τον πανικό αναφορικά με έναν επερχόμενο ισχυρό σεισμό στη Μεσσηνία, οι Μεσσήνιοι πράγματι θα πανικοβληθούν αλλά σεισμός δεν θα γίνει. Σπέρνοντας φήμες για bank run, και ειδικά αν ο ρόλος του εκφραστή της φήμης είναι θεσμικός ή έχει στάτους αυθεντίας, οι πιθανότητες να συμβεί όντως το bank run είναι τεράστιες.

ΥΓ. Ο φον Χάγιεκ κοσμεί το άρθρο ως ο ιστορικός βασιλιάς των τσαρλατάνων οικονομολογούντων

*Η ελεύθερη οικονομία εδράζεται θεωρητικά πάνω στην επίδραση του ανταγωνισμού στις αγορές για να καταστεί εφικτή η πολυπόθητη βέλτιστη κατανομή των περιορισμένων πόρων, όπου μαζί με τις απεριόριστες ανθρώπινες ανάγκες συνθέτουν το λεγόμενο οικονομικό πρόβλημα. Οι παραγωγοί-πωλητές ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την προσέλκυση των καταναλωτών μέσα στο πεδίο του μεγάλου ανταγωνισμού μεταξύ προσφοράς και ζήτησης που ονομάζεται αγορά.

Στο μεγάλο αυτό πεδίο σύγκρουσης παραγωγών (προσφορά) και καταναλωτών (ζήτηση), οι μεν πρώτοι επιδιώκουν να μεγιστοποιήσουν το κέρδος τους θέλοντας να πωλήσουν στην όσο το δυνατόν υψηλότερη τιμή, οι δε καταναλωτές αντίστοιχα επιδιώκουν το ακριβως αντίθετο, θέλοντας να μεγιστοποιήσουν την ευημερία τους (utility) προσπαθώντας να αποκτήσουν με τα χρήματά τους όσο το δυνατόν περισσότερα στην όσο το δυνατόν χαμηλότερη τιμή.

Συνισταμένη των δύο παραπάνω αντιθετικών δυνάμεων είναι το κόστος παραγωγής των αγαθών και αναπαραγωγής των παραγωγών. Ο παραγωγός δεν δύναται να πωλήσει κάτω του κόστους παραγωγής συν την αμοιβή του για την δική του αναπαραγωγή. Ο καταναλωτής, όντας και ο ίδιος παραγωγός μέσα στη διαλεκτική της κοινωνικής οικονομίας, αντιλαμβάνεται αυτό το δεδομένο και το σέβεται, εφόσον ισχύει βέβαια η προϋπόθεση του πλήρως πληροφορημένου καταναλωτή που γνωρίζει ο ίδιος τα κόστη παραγωγής ώστε να δύναται να το αξιολογήσει ως αληθές

Το αποτέλεσμα του ανταγωνισμού προσφοράς και ζήτησης πρέπει επομένως να είναι η τιμή να τείνει στο κόστος παραγωγής κάθε φορά. 

Advertisements

31 comments

  1. Εσύ μάλλον θα ξέρεις…Έχω ακούσει ότι το να κάνει κάποιος φοιτητής οικονομικής επιστήμης πτυχιακή στο μαρξισμό, είναι λίγο πολύ σαν να υπογράφει την επαγγελματική του καταδίκη. Και δεν θα βαρμολογηθεί καλά, και δεν μπορεί να ελπίζει κάτι στο ακαδημαϊκό κατεστημένο. Αληθεύει;

    • Οχι βρε, να σου δώσω ένα παράδειγμα, είναι σαν φοιτητής θεολογίας να κάνει πτυχιακή με θέμα: Σατανισμός – η θρησκεία του μέλλοντος, τρια εύκολα βήματα για πετυχημένη ανθρωποθυσία.

      Πάντως πέρα απ’τη πλάκα, στα περισσότερα τμήματα οικονομικής επιστημης δεν υπάρχει μάθημα μαρξικής πολιτικής οικονομίας και όπου υπάρχει είναι επιλογής και παρουσιάζεται μεροληπτικά, ουσιαστικά είναι εκτός ύλης, επομένως φοιτητης που θα καταπιαστεί με τον μαρξισμό θεωρείται ξένο σώμα για το αποστειρωμένο/στεγανοποιημένο με τις δυνάμεις της αγοράς ακαδημαικό περιβάλλον των οικονομικών σχολών.

      ΥΓ. Από τα τρια οικονομικα πανεπιστήμια της χώρας, μόνο η ΑΣΟΕΕ έχει 2 μαθήματα μαρξιστικής οικονομικής τα οποία φυσικά είναι επιλογής και με προτεινόμενο συγγράμμα το «Μαρξιστική Οικονομική Θεωρία» του Λιανού(!!), όπου Λιανός ένας κλασικός απολογητής της «ελεύθερης» αγοράς.

  2. πολυ σωστα τιθεται το ‘επιστημης’ σε εισαγωγικα.Η οικονομολογια δεν ειναι επιστημη.
    Και ειναι απολυτα εξαρτημενη απο την πολιτικη βουληση.
    Να κατι που μπορει να περαστει στα μυαλα των ανθρωπων …

  3. Το ζήτημα είναι ότι επιστήμη ή μη -θα συμφωνήσω στο μη- κατορθώνει να προκαλεί αφαίμαξη στο συγκινησιακό δυναμικό μιας ολόκληρης κοινωνίας

  4. Παραγρ. 4: Εαν βρώ στο χωράφι ένα φυσικό διαμάντι, ποσο να το πουλήσω; Γιατί η ενσωματωμένη εργατική δυναμη είναι οι θερμίδες που ξοδεψα για να σκυψω και μετά να το βάλω στην τσέπη μου!

    Αστειάκι, μεν, αλλά μην το αγνοήσεις και τελείως!

    • Εσυ είπες πως θες να συζητήσεις την 4η παρ. και σε παρέπεμψα στην περι ανταλλακτικής αξίας θεωρία που ισχύει τώρα, την υποκειμενική. Η αξία των εμπορευμάτων είναι διπλή: είναι η αξία χρήσης που ο καθένας μας την κοστολογεί κατα το δοκούν, η απόλαυση-ικανοποίηση δλδ που θα λάβεις απο την κατανάλωση του προιόντος-υπηρεσίας είναι αποκελιστικά υποκειμενικό θέμα, και είναι και η ανταλλακτική αξία όπου το εμπόρευμα ανταλλάσεται με ποσότητα άλλων εμπορευμάτων. Η υποκειμενική θεωρία της αξίας λαμβάνει ως ανταλλακτική αξία ενός εμπορεύματος την αξία χρήσης του. Η εργασιακή θεωρία της αξίας εντοπίζει ως κοινό παρανομαστη σε δυο διαφορετικά προιόντα την ενσωματωμένη σε αυτα εργατική δύναμη για να μπορέσει να τα αναγάγει σε κάτι κοινό και έτσι να καταστεί εφικτή η ανταλλαγή.

  5. Εντάξει το έπιασα!
    Το αστείο δε, είναι οτι και η wiki χρησιμοποιεί παράδειγμα με διαμάντι και νερό. 🙂

    Υποκειμενική αξία.
    Οπως λέμε αν στο κρασί του θειού μου, βάλω βουργουνδιανή ετικέτα θα το πιείς και θα αισθανθείς ΛΟΡΔΟΣ 🙂
    Τα κρασιά Vintage είναι και Giffen προιοντα. Οσο αυξάνεται η τιμή τόσο αυξάνεται και η ζήτηση. Προϊόντα ΜΟΥΡΗΣ! ΧΑ ΧΑ!

    Πεσ’ μου, τώρα…

  6. 5:17 Εαν δεν έχεις δεί ακόμη το πρόβλημα:
    Eαν η εμπλεκόμενη εργατική δυναμη είναι μηδενική ή σχεδον, τότε τι κάνουμε!
    Μην ξεχνάς οτι υπάχουν και robots και αυτά, παρά το όνομα τους, δεν είναι εργάτες!

    • Kαταρχας τα Giffen έχουν να κάνουν με την διαφοροποίηση της ζήτησης σε σχέση με μεταβολές στο εισόδημα. Τα αγαθά αυτά είναι πάντα κατώτερα αγαθά και η ζητηση τους αυξάνεται, και συνεπώς η τιμή τους, όταν μειώνεται το εισόδημα, π.χ. στην κατοχή τα χαρούπια και οι λαχανίδες ηταν αγαθα giffen, ο κοσμος τα ζητούσε επειδή το εισόδημά του ήταν εξαιρετικά περιορισμένο και αυτά θεωρούνται ευτελεί αγαθά και άρα φθηνά.
      Αυτό είναι το όλο ζήτημα Δημήτρη, η αυτοματοποίηση της παραγωγής δημιουργεί την εγγενή ανάγκη στο σύστημα να δημιουργεί νεες ανάγκες, στον τομέα των υπηρεσιών κυρίως, ωστε να δημιουργηθούν νεοι επαγγελματικοί κλάδοι ώστε να υπάρχει καταναλωτικό κοινό με εισόδημα. Επειδή όμως αυτό είναι χρονοβόρο, το κεφάλαιο δανείζει τα πλεονάσματά του στους καταναλωτές για να μην μενουν στασιμα. Η απάντηση στο θέμα είναι απλή: κοινωνικοποίση της τεχνολογίας και δικαίωμα στην τεμπελιά.

  7. Εαν κυρήσσεις την τεμπελιά εγώ είμαι αυτόματα μαζί σου! 🙂

    Η τεχνολογία πάλι τείνει να κοινωνικοποιείται με τον καιρό.
    Απλώς δεν είναι στάσιμη! Κάθε νέο προιόν τεχνολογίας πρέπει να «βγάλει τα λεφτά του». ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΙΟΝ σαν ολα τ’αλλα!

    Δεν είναι όλα αποτελέσματα ανθρώπινων ενεργειών. Υπάρχουν καταστροφές και μεγάλα τυχερά! Το ΤΥΧΑΙΟ, γενικά!

    Λέγεται πχ. οτι αν ολα τα διαμάντια που είναι άμεσα διαθέσιμα στην Νοτιοαφρικανική ένωση πουλιώνταν αύριο στην αγορά, το διαμάντι θα ήταν φθηνότερο από το μήλο! Τι θα συνέβαινε δε, τότε στις αγορές, περιττεύει,φαντάζομαι να το συζητήσουμε. Οσοι δλδ είχαν «τις οικονομιούλες» τους σε διαμάντια…
    Και αν ακόμη αυτό δεν ισχύει, παρ΄το μονο σαν παράδειγμα!

    Εαν το ΤΥΧΑΙΟ, μπορεί να απορροφηθεί από το σύστημα χωρίς να προκαλέσει «ΤΑΡΑΧΗ»,
    εαν δηλαδή μιλάμε για μικρές αλλαγές παραμέτρων που δεν επηρρεάζουν την ομοιοστασία του συστήματος, έχεις δίκηο και το μόνο που μένει έιναι να είμαστε περισσότερο τεμπέληδες και λιγότερο απαιτητικοί!

    Το πρόβλημα είναι οτι δεν είναι πάντα μικρές αλλαγές. Το δε, χειροτερο είναι οτι υπάρχουν συστήματα στα οποία ακόμη και απειροελάχιστες αλλάγες δημιουργουν απροβλεπτες καταστάσεις. Από πριν απο την εποχή του Μαρξ παρατηρήθηκε οτι ποσοτικές αλλαγές φέρνουν ποιοτικές. Αυτο ήταν, ηδη, άξιο μελέτης ακόμη και όταν δεν είναι χαοτικές αλλαγές. Το χάος μπορεί να ενσκήψει ακόμη και σε συστήματα 3 παραμέτρων. ΝΑΙ ΜΟΝΟ τριών. Ακόμη και η απλουστατη οικονομία έχει πολύ περισσότερες, ασχέτως προσέγγισης (φιλελεύθερη, κοινωνική, σκληρά καπιταλιστική, κολεκτίβα κλπ)

    Επίσης πολλές φορές το Χαος δεν βρίσκεται ΕΞΩ. Αλλά στο ίδιο το μυαλό του ανθρώπου! Φοβάμαι δε, στου ΚΑΘΕ ανθρώπου!

    Η πίστη, στο μη χάος είναι μαλλον «θρησκευτική». Πιστευεις, δηλαδή, γιατί τρομάζεις εαν δεν είναι έτσι! Μένει να αποδειχθεί και τα στοιχεία περι του αντιθέτου είναι ανυσηχητικότατα!

    Οταν φοβάσαι για το χαοτικό μέλλον (εξωτερικό χάος) αποθηκεύεις. Με τον καιρό όμως αρχίσαμε να αποθηκεύουμε μόνο και μόνο για να αποθηκεύουμε (εσωτερικό χάος:) ). Εγινε «ΧΟΥΙ»! Το αποθηκευμένο όμως είναι δύναμη επιβίωσης οταν δυσκολεύουν οι καιροί! Οποιος αποθηκεύει τα περισσότερα λέγεται καπιταλιστής!

    • Ποιό χάος στην οικονομία αδερφέ μου… Τι σημαίνει οικονομική κρίση, σε τι συνίσταται, έχεις καταλάβει, σε κάποιους εξωγενείς αστάθμητους παράγοντες ή σε συγκεκριμένες αποφάσεις και πράξεις ομάδων συμφερόντων; Τι εχει συμβεί, έπεσε λιμός και ψοφάνε τα ζωντανά; Μηπως φυλλοξήρα οπως στα μεσα του 19ου αιώνα που αφάνισε τα αμπέλια της Γαλλίας; Βρισκόμαστε στην εποχή που οι παραγωγικές δυνατότητες της ανθρωπότητας έχουν φτάσει σε απίστευτα, αδιανόητα μεγέθη. Παρόλαυτα κόσμος πεθαίνει απο την πείνα και υποσιτίζεται, δεν έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό, σε απλά εμβόλια, σε στεγαση κτλ. Ξερεις γιατί συμβαίνουν αυτά; Επειδή ο περισσότερος κόσμος νομίζει πως η οικονομία είναι χαοτική. Οχι αδερφέ μου, δεν είναι, ό,τι αποφασίσουμε είναι, απο εμάς, τους κοινωνικούς ανθρώπους εξαρτάται, συλλογικά εξαρτάται, και πόσο θα δουλευουμε και τι θα παράγουμε και πως θα το διανέμουμε. Τωρα που ο μεσος άνθρωπος άγεται και φερεται δουλευουμε πολύ, πληρωνόμαστε λίγο, παράγουμε οτι συμφέρει τον κεφαλαιοκράτη και ο πλούτος διανέμεται 10-90. Αυτό εσύ το ονομάζεις ισορροπία του συστήματος και είναι όντως αλλά για τους λίγους, όχι για τους πολλούς. Και οι υποκειμενικές θεωρήσεις περι ατόμου και φράσεις του στυλ «και γιατί να συμφωνήσουμε όλοι» τα ακούω βερεσέ. Πρόσβαση στην περίθαλψη, στην εκπαίδευση, στεγαση, ενέργεια, αξιοπρεπή εργασία και ποιοτικό ελευθερο χρονο όλοι μα όλοι θέλουμε και σου επαναλαμβάνω, δεν πρέπει να διασαλευθεί καποια φυσική ισορροπία, να βγει ο ήλιος απ’το νότο για να πραγματοποιηθεί, οι κοινωνικοί άνθρωποι θα το αποφασίσουν και θα πραγματοποιηθεί.

  8. Ωχουουου! Μη με φας και εσύ με τα ευχολόγια και τα παραδείγματα, όπως και η αναμαλλιάρα!

    Και αν ακόμη «ο περισσότερος κόσμος νομίζει πως η οικονομία είναι χαοτική»΄είναι αρκετό για να την κάνει χαοτική και στην πραγματικότητα! Δέχομαι οτι ο φόβος είναι κατευθυνόμενος και υποκινούμενος, κατά τεράστιο ποσοστό. Αλλά δεν αρκεί να το επισημάνεις για να φύγει μακρυά (ο φόβος) ιδιαίτερα όταν ισχύει για τόσους πολλούς!

    και Δες και αυτό το παλιό αστειακι:
    «Εγώ δέχομαι οτι είμαι παρανοϊκός αλλά αυτό δεν αποδεικνύει οτι δεν με κυνηγάνε, κιόλας»
    ΔΛΔ. Το οτι ο φοβος του χάους συμφέρει στους «κακούς» δεν σημαίνει εξ ορισμού οτι δεν υπάρχει χαος.

    Δέχομαι οτι είναι δίκαιο αυτό που προτείνεις. Απλώς δεν γίνεται πατώντας ένα κουμπί!

    «δεν πρέπει να διασαλευθεί καποια φυσική ισορροπία, να βγει ο ήλιος απ’το νότο για να πραγματοποιηθεί, οι κοινωνικοί άνθρωποι θα το αποφασίσουν και θα πραγματοποιηθεί.»

    Εαν ήταν έτσι, θα ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ ΗΔΗ. Αυτό που διαφαίνεται όμως είναι οτι κινουμαστε συνεχώς προς τη αντίθετη κατεύθυνση! Αρα μαλλον οι κοινωνικοί άνθρωποι είναι προφανώς λιγότεροι απο τους άλλους ή, εστω, οχι τόσο δυνατοί η/και πειστικοί οσο οι άλλοι!
    Εαν εσύ κρίνεις οτι μπορείς να μετατρέψεις αυτούς τους άλλους σε τέτοιους χωρίς χάος, εγώ δεν θα σου φέρω αντίρρηση. Αλλά φοβάμαι οτι δεν γίνεται με προσεγγίσεις του ύφους «τα ακούω βερεσέ»! Ετσι δεν είναι; Το πιθανότερο είναι οτι θα πάρεις την ίδια ακριβώς απάντηση αντεστραμμένη, και μετά τι;
    Επανάσταση; Αν αποφασίσεις να πολεμήσεις το χάος με χάος, πρόσεξε. Ο Μακιαβέλι είπε «Ενας πόλεμος ξεκινάει εύκολα και «όποτε σου σφυρίξει», το ποτε και πως όμως θα τελειώσει μπορεί να σε εκπλήξει πολυ δυσάρεστα!»
    και μην το απορρίψεις μόνο και μόνο επειδή το είπε αυτός 🙂

    • Προφανώς και δεν γινεται πατώντας ένα κουμπί ρε Δημήτρη. Ο λόγος είναι απλός και λέγεται ιδεολογική ηγεμονία της άρχουσας ταξης, η οποία άρχουσα τάξη γνωρίζει σε γενικές γραμμές που πάει το πράγμα καθώς εκείνη είναι ο τράκτορας. Εφόσον λοιπόν συμφωνείς πως ειναι δίκαιο αυτο που λέω, πως θα γίνει να αλλάξει ο τράκτορας και αντί να είναι υπερ των λίγων (εκμεταλλευτών), να γίνει υπέρ των πολλών(εκμεταλλευόμενων); Αν είναι να γίνει, θα γίνει μόνο με πάλη. Βλέπεις λοιπόν πως κινείται η ιστορία των ανθρωπινων κοινωνιών υλιστικά. Αν δεν παλέψουμε, πάλι θα διαφοροποιηθεί η κοινωνία αλλά εναντίον μας. Ο άνθρωπος Δημητρη πρέπει να ζει και σαν σοφιστής και σαν φιλόσοφος αλλιώς είναι άθυρμα των καταστάσεων. Ναι, θα προσπαθήσω να την βγάλω στο υπάρχον κοινωνικό περιβάλλον, θα φροντίσω την πάρτη μου, αλλά πρέπει να βλέπω και την μεγάλη εικόνα, να αντιλαμβάνομαι πως οι μεγάλες μεταβολές θα με επηρεάσουν και να παλευω συλλογικά για ευνοικότερες συνθήκες για όλους που εν τέλει την πάρτη μου οφελούν πάλι. Δεν υπάρχουν άτομα Δημήτρη, μόνο κοινωνία υπάρχει, κύτταρα είμαστε, δεν μπορούμε να ζήσουμε εκτός κοινωνίας.

  9. Να δω σοφιστές και φιλοσόφους να παίρνουν τα τουφέκια! 🙂

    «Δεν υπάρχουν άτομα Δημήτρη, μόνο κοινωνία υπάρχει, κύτταρα είμαστε, δεν μπορούμε να ζήσουμε εκτός κοινωνίας.»

    Εδω το παρατραβάς λίγο! Εγώ πιστεύω ότι το άτομο προηγείται της κοινωνίας. Ορίζω
    Tην κοινωνία ως σύνολο από άτομα Οχι Το άτομο ως κύτταρο της κοινωνίας!
    Φοβάμαι δε, ότι αν επιχειρήσεις να αποδείξεις το δεύτερο θα αγγίξεις επικίνδυνα τον Ιδεαλισμό!

    Περαν του οτι υπάρχουν και μονοκυτταρικοί οργανισμοί! 😉

    • Να σου δώσω ένα παράδειγμα: Οι επιχειρήσεις στις ανεπτυγμένες οικονομίες τώρα περικόπτουν θέσεις εργασίας, εξαιτίας της μειωμένης καταναλωτικής ζήτησης, που έχει οδηγήσει σε υπερβολικά αποθέματα αδιάθετων προϊόντων και αβεβαιότητα για την μελλοντική ζήτηση. Όμως οι απολύσεις αποδυναμώνουν ακόμη περισσότερο την ζήτηση, διότι περιορίζουν το εργατικό εισόδημα και αυξάνουν την ανισότητα. Καθώς το μισθολογικό κόστος μιας επιχείρησης μεταφράζεται σε εργατικό εισόδημα και αυξημένη ζήτηση για τους εργαζομένους της, αυτό που μοιάζει ορθολογικό για κάθε εταιρεία χωριστά είναι συνολικά καταστροφικό για την οικονομία.

  10. Εντάξει αυτό μπορεί και να είναι και εξ’ορισμού σωστό, διαλεκτικά η μη! ΑΛΛΑ
    Τι είναι η κοινωνία. Σε όλη μου τη ζωή θα συναντήσω πες 10000 άτομα και σε επαφή, ικανή να δημιουργήσει «διαλεκτικές» αντιδρασεις, ελάχιστα! Οικεγένεια, κανένα συγγενή -που μένει κοντά (γιατί τους άλλους καταλαβαίνεις :)), φίλους, συναδέλφους – και αυτό είναι όλο!
    Να ναι 100, θες 200. Ασήμαντο αριθμό, πάντως!
    Οπως και στον εγκεφαλο, υπάρχουν μεν δισεκατομμύρια κύτταρα-νευρώνες όπου «διαλέγονται» μεταξύ τους αλλά το καθένα δεν έχει επαφή παρα μόνο με τους «γείτονες» του. Εμπειρκά δλδ. επαφή με την κοινωνία ΔΕΝ ΕΧΩ! Πρέπει να την δω «απ’έξω» για να καταλάβω οτι υπάρχει, αλλά αυτό δεν γίνεται! Ακόμη και οι μεγάλοι φιλόσοφοι ή κοινωνιολόγοι δεν είναι σε θέση να δουν την κοινωνία απ’έξω. Μπορεί να την ΔΟΥΝ καλύτερα από εμένα, αλλά όχι τόσο ώστε να τους πιστέψω αυτόματα! Και δε λέω μονο για τους «δικούς σας» αλλά και τους «δικούς μας» 🙂
    Ακόμη και οι πολιτικοί που -λέεεμε τωρα- επηρρεάζουν όλη την κοινωνία, για να το καταφέρουν την υποδιαιρούν σε κόμματα, πελατείες, καφενεία κλπ. Ετσι ώστε πάντοτε να έρχονται σε αμεση επαφή με 100 -το πολύ- ατομα! Αυτά με άλλα 100 κλπ κλπ!
    Δεν σου λέω εξυπνάδες, το πιστεύω αυτό! Φοβάμαι, επίσης οτι, ο μόνος τρόπος ΒΙΩΣΗΣ της κοινωνίας είναι θεολογικός-ιδεαλιστικός. Η κοινωνία δλδ που ιδρύθηκε από τον εκάστοτε θεό ή μεσσία! Παρότι δλδ δεν μπορείς εσύ να την ορίσεις, την έχει άλλος ορίσει για εσένα!
    Απολύτως υλιστικά, εμπειρικά η κοινωνία δεν επηρρεάζεται παρά μονο οταν πληρώνεις φόρους η ψηφίζεις (επίσης, λέεεμε τώρα) και αυτό βέβαια διαιρεμένο με τον πληθυσμό.
    Συστημικά, εαν ο καθε ασήμαντος ενας από εμάς μπορούσε να επηρρεάζει αποφασιστικά την κοινωνία θα είχαμε χαος -εξ ορισμού, φαινόμενο της πεταλούδας κλπ- ή η επιρροή του ενός είναι τόσο ασήμαντη που την απορροφά το σύστημα.
    Εαν έχουμε το πρώτο δεν ωφελεί να συζητάμε καθόλου! Στο χαος δεν υπαρχουν θεωρίες, το πολύ να υπάρχουν εξωφρενικά πολύπλοκες περιγραφές!
    Εαν δε, έχουμε το δεύτερο, δεν είναι και τόσο δύσκολο να αδιαφορήσουμε παντελώς γιά κάτι που δεν επηρρεάζουμε, παρά σε ασήμαντο βαθμό.

  11. Κατάλαβες, τώρα, φίλε μου τι είναι το χάος και η εντροπία; (Αν παρακολούθησες την επικαιρότητα)
    Ακόμη και αν ο έλλην πρωθυπουργός ήταν ο ευφυέστερος και ικανότερος όλων, δύσκολα θα βελτίωνε αισθητά την κατάσταση στην Ελλάδα, στην Ευρώπη ή/και στον κόσμο! Η Ελλάδα είναι πολύ μικρή και αδύνατη!
    Τώρα όμως που βρίσκεται στην άλλη άκρη του φάσματος, πετάει μία παπαριά (από τις πολλές) και γίνεται το «τρεχάτε ποδαράκια μου». Στάζει η ουρά του γαιδάρου και πνίγεται το Μανχατταν 🙂

    • Ελα ρε Δημητρωφ. Για πες με λοιπόν, γιατί παρουσιάζει εντροπία, δλδ έχει εγγενως την ταση να αποσταθεροποιείται, το καπιταλιστικό οικονομικο σύστημα;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s